تاریخجه آرتمیا و معرفی آرتمیا اورميانا: با وجود اینکه بشر از زمانهای بسیار قدیم به وجود آرتمیا در دریاچه های نمک پی برده بود اما اولین گزارش مکتوب در رابطه با وجود آرتمیا توسط شخصی بنام شلوسر در سال 1755 میلادی به ثبت رسیده است و آرتمیا را در نمونه های آبی که از آبگیر های شور در نزدیکی لیمینگتون انگلستان تهیه کرده بودند مشاهده نمود. البته قبل از این نامگذاری های علمی، بومیان مناطق مختلف دنیا، از زمانهای بسیار قدیم آرتمیا را با نامهای مختلف از جملهbahar el dud sale ، fezzanworm ، brineworm salztierchen , و غیره می شناخته اند.
در سال 1758 میلادی لینیوس آنرا تحت عنوان خرچنگ آب شور یا میگوی آب شور شناسایی و بنامArtemia salina نامگذاری کرد و شخصی بنام Leach درسال 1819 آنرا تحت عنوان میگوی آب شورنامگذاری مجدد نمود.
درياچه اروميه در 17 كيلومتری شرق اروميه قرار دارد و از لحاظ شوری، وسعت و محيط زيست آرتميا بعد از درياچه بزرگ نمك در آمريكا دومين درياچه در جهان و مقام بيستم را در ميان درياچه های جهان داشته و از مرتفع ترين، پر آب ترين و بزرگترین درياچه های داخلی كشور ایران محسوب می شود.
بر اساس مطالعات و نمونه برداریهای انجام شده توسط کارشناسان و متخصصین مرکز تحقیقات آرتمیای کشور وابسته به موسسه تحقیقات شیلات ایران دلایل علمی قرمز شدن آب دریاچه ارومیه به شرح ذیل اعلام می شود:
به گزارش روابط عمومی مرکز تحقیقات آرتمیای کشور آقای دکتر مطلبی رئیس موسسه تحقیقات شیلات ایران با بیان این موضوع در جمع کارکنان مرکز تحقیقات آرتمیای کشور که در جریان بازدید ایشان و هیئت همراه ترتیب یافته بود به اثر گذاری آرتمیا در افزایش تولید و اشتغال زائی و اهمیت ویژه آن بعنوان غذای زنده در صنعت آبزی پروری اشاره کرد و اهمیت اجرای طرحهای پزوهشی بانک ژنی وارزیابی ذخایر آرتمیا و سایر پروژه ها در زمینه آرتمیا را ممتاز و مهم ارزیابی نمود